محمود کریمی نیا(کریما)

اين حيله ي دشمن بود اي دوست خودت داني
تا تفرقه اندازد بر وحدت ايراني

كي خنده كند عاقل بر لهجه ي يارانش!؟
پرهيز از اين غفلت ،هشدار زويراني


بازيچه شديم افسوس از حيله ي استعمار
از همدلي افتاد يم زان خنده به آساني

بر گرده ي ما دشمن بنشسته و مي تازد
از غفلت خود شاد يم زان خنده كه مي داني

با نوحه بـــــگر يـــا ند واز لهـــجه بـــخندا ند
اين شيوه ي دشمن را اي دوست نميداني؟

19 فروردين92 مصادف  با اولين سالگرد در گذشت شاعر، مورخ،طنز پرداز و نمايشنامه نويس پر تلاش، جاودان ياد ايرج بقايي متخلص به وفا كرماني مي باشد، زنده ياد وفا كرماني صاحب ده ها اثر ارزنده ي شعر، رمان، نمايشنامه و  تاريخ به روايت طنز شامل چنگيز خان مهربان، ناصر الدين شاه زن ذليل،……و بسياري  آثار ارزنده ديگر همچون ارابه ي بي خدايان، عشق همچون عشق، بعد از پاييزو…… مي باشد كه شرح آنها در اين مقال نمي گنجد.

به مناسبت 19 فروردين اولين سالگرد زنده ياد «وفا» شعري به عنوان پرواز عشق تقديم  هموطنان ادب دوست و شاعران و نويسندگان ادب پرور ايران زمين ميگردد

روحش شاد و يادش گرامي باد.

 

 

پرواز عشق

 

رهـپـوي عـشـق و شـور و طـرب در زمـانـه بود

مردي كـه در صــفا و مــحـبــت يـگــانـــه بــــود

عمــري به شور و شوق قــلــم زد در ايــن ديـــار

تـاريــخ و شعــر و طــنــز وطــن را زبـانــه بـود

گاهــي به شعــر شـاد و گهــي طنــز د لــنـشيـــن

در فـــكـــر ارتــقــاي وطـــن مــا هــرانــه بـــود

تــاريــخ را دوبــاره نــوشـــت از مسيـــر طـنــز

روشـــن چــراغ معـــرفــتـــش سا حــرانــه بـود

زنـگــار مكـــر و حــيـــله ز تـاريــخ مــــا زدود

شــلاق طــنـز و شعـــر تـــرش شادمـانـــه بــود

آثــار نــظــم و نـثــــر مـفــيـد ش گــواه اوســت

در راه عــشــق و مهـــر و وفــا دلــبــرانــه بـود

بــار سفـــر بـه بســت و بهــارانـه پــر كــشــيــد

پــرواز عــشــق صــبحــد مـش بـي كــرانــه بــو د

محمود كريمي نيا«كريما»

19 /1/92-كرج

 

هنگامه ي حسيني

مــاه محـــرم آمـــد با شــور تـــازه يـاران

آمــد كه عــشـق بـارد بر دل چـو ابـر باران

هنگــامـه از  حسين است، مردي كه ياد و نامش

از عـشــق مي شـكافــد زنــدا ن روزگـــاران

اي خون حق مــدد كن، در كار خود زني شـد

شـمــشيـــر پـيـروانـت از مكر كـيــنــه داران

بـــردنــد آبــــرو را از عــشــق و آد مــــيّـــت

يـــاران بـــي تــفــكـــّر   د ســتـان جیره خواران

كـج بــيــني و خــرافـه آفــات راه عشق اند

چـشمـي د گــر گــشـايــيـد اي تعـزيت مداران

آيــات حــقــمــداري سر خط حـق كشـي شد!!

ظاهـــر پــرستـــي و زَرق آوار حــقـمـداران

بر ســر زدن چــه حاصــل اي صاحــب تـفـكّر

انــديـــشه هــاي روشــن از نــور دل بــبـاران

از اشــک غم چه حاصل، فرهنگ کربلا را؟

کی ســرفراز گردد، سردار نـــی سواران

دست خرافه گستر پیوسته در کمین است

تا كـي خمـوش و ساكــت اي معـرفـت تـبـاران

هـــر بــا ده ي كهـــن را با جـام دل “كـريـما”

پــيــما نـه كـرد و پـيــمـود با لطـف ميگـساران

 

 

 

آئينه شكن ها

آن تــــيره دلاني كه دَ ر ميكده بستند

از خمكده ي زهد ريا يكسره مستند

در خانه ی بی روزن و تاریک  تحّجر

عمری به عبـث منتظر نور  نشستند

صد گوهر انديشه چو آئينه درخشيد

هر آ ينه را قوم ريا پيشه شكستند

تا فكر بشر رام شود كهنه پرستان

بر گردنش از شيوه ي نو سلسله بستند

قومي كه بود بسته ي زنجير خرافات

صــد قـــرن دگر نيز همانند كه هسـتنــد

آزادي انديــشــه بهـــيــن رسم اهـوراست

كوته نظران، حيف كزيــن شيـوه گسستــنـد

آئــيــنه شــكـنـها كــه شكــستـنـد قـــدِ سرو

جز ننگ و ملامت ز جهان بهره نجستـنـد

صد شاخه ي نو رُسته «كريمانه» بـر آرد

هـــر سرو سر افراز كه با حيــله شكستـنـد

 

َدست تحجّر

شــبــي گفــتـم بـه دل كــاي طـفـل نالان

كـه در پيري شدي چون  نـو نــهـالان

چــرا ايـنگــونه بـيــتا ب و پــريــشي؟

چــرا زوزه كــشي هــمچـون شغالان؟

بگــفــتا زخــمـي ام از دســت قـــومي

كـــه شــادنــد از غـــم آشـفــته حـالان

هــمــه در بــنــد غـــول تـــرش رويي

كـه انســان را كــنـد غــمگيــن و نالان

كــشانــد آدمــي در كــــوره راهـــــي

و زنـــجــيـــرش كــنـد در كنــج دالان

تحجّر با هـــزاران دست مــــــرئــــي

و چنـــد يــن دســت مخــفـي زير پالان؟!

بــر آرد دســتـــي از هـــر آستــيــنــي

گــهـــي خـــنگــان و گــه نازك خيالان

چنــــان دستــي كــه نــا پــيدا و پيداست

كه مي بــنـــد د ره صاحب كــــمــالان

هـــزاران هـــمچــــو من فـــرياد كردند

بـــه گـــوش بــستـــه ي اين بي خيالان

زبـــان آدمـــي را كــــس نـــفهــميــد!!!

توسّــــل جــستـــه ام مــن بر شــغـــالان

 

وز وز زنبور

روزگــاريــست كه دوز و كــلـك از مـا دور است

وطـــن آرامــتـــر از خـــواب شـــب ديــجور است

شهـر مــا هــمـچــو خــدا شــهـر، نــدارد كـلـكي

شكــر لـلـّه كــه سراســر ز مــنـاهــــي دور است

گـــر نــبيــنــد نـظــري ايــنهــمه زيـبــايي پــاك

حتم دارم كه  دو گوشش كر و چشمــش كــور اســت!

در قـــوي شـوكــت و بــدبـخــت، نبـيـنـي فــرقـي

ماه تــابــنــده ي آنــها هــمه شـب پـــر نــور است

زور مـنـــدان قــدر گــرد ضعــيــفان به طــواف

نيــك اقــبال حقــيــقــي به يقــين بـــي زور است

روز و شب نغـمه ي ساز از سر هر كوچه بپاست

گـــــوش عـا لــم هــمگي بــر سخن تنــبــور است

نـا لــه از درد و غـــمـي نيست «كـريما» حتـمــا

گــر صــدايــي شــنــوي وز وزي از زنـبـور است!

 

 

سفره هاي هوس

چگــــونه شكــــوه كنــم در فضــاي تنگ قفس

كــه دست عشــق ستيــزان گــرفته راه نـــفـس

پــرنــده هاي سبــــك ســير عشـــق را صيّــا د

يكـــي يكـــي فـــكنـــد در حصـــار سرد قــفــس

مــــريــد زهـــــد ريـــا از براي پســت و مقــا م

مــنافــقــانــه گـــزينـــد بـجـــاي كـــَس، نــاكـــَس

طـمع به ميوه ي نا رس مبر چو «واعــظ مســت»

كــه طعـــم تــلــخ مذ لّـت چــشي و مـزّه ي گـس

چــه درد نــاك و غــم آلـــود و عبرت آموز است

كــه نــا كسـان همـه پــوشيده اند جـامه ي كـَـــس

ز اهــــل مكــر «كـــريما» حـذر نما كا ين قــوم

مــريد لــقمه ي چــربـنــد و سفره هاي هــــوس

 

روزگار خدائي

خــدايــي روزگـاري داشــت روزي با خدا آد م

چه پيش آمد كه اين سان سرنگون شد در بلا آدم

يقين از خويش خود غافل شد از سر مستي گنـد م

نهان شد در وجودش عشق و گشت از دل جدا آدم

بــه هــر ســو مي د ود انسان سرگردان پـي درما ن

هـــزاران عـشـق كـا ذب جــويـد از شــوق دوا آدم

ز بــام نُــه فــلـــك هــم بگـــذ رد يــكســر به آساني

اگـــر بـــال نـــهان خــود گـــشايــد تـــا خود آ آد م

«كـــريما» بــوي دلــبــر آيـــد از گــلبـرگ جان امّا

كشــد هـــر ســو مشا مـــش را به جز دل بي نوا آد م

 

چشمه ي دل

چـــشم دل ديـــده گشـــا تا نبرد خــواب مرا

خـــواب تقلــــيد فسونكـــاره ي گرداب مرا

همه جا نغمه ي موزون   فريب است، اي عشق

خـــواب غــفلت چه فريباست تو دريـاب مرا

دســت مــردابي عادت همه در رقص حبـاب

تـــا به افـــسون و ريا هديه دهد خواب مــرا

موج خوش نقش حباب از پي خود مي كـشدم

ســـوي مــرداب بـــلا ميــبرد ايــن آب مـــرا

بـــا تو من راهي دريا شدم اي چـــشمه ي دل

همـــــتي تــا نــفريـــبد گــــــل مـــرداب مـــرا

تــا بـــه دريــا نــرسم راحت جان هيهات است

دل عــــاشق بـــرهان از غـــــم پـــايــاب مــرا

تـــــن بـــه امـــواج بـــلا داد «كريما» كه شود

چــــشم نـــوراني دل رهــــبر و رهــــياب مـرا

 

ديگ همّت

گــــو به بــلبــل كه چنين نـاله و زاري نكند

گر زمــستان نـــرود بــاغ بــــهــاري نكــند

فكــر يــخ بستــه ي مـا آب نگردد به سرشك

ديـــگ هــمّــت كــه نجــوشيــد بخاري نكــند

كــــوزه ي كــوچــك فـكري كه نجويد ره آب

چــاره ي تــشــنگي دشت وصحاري  نــكـنـــد

اســـب رهــــوار فــرو خفــته به زيــر پــالان

ســـوي مــيــدان نــرود گــرد و غـبــاري نكند

شهر عشقيم و جهان در خم يك كوچه ي ماست!

واي اگــــر پـــاي دلت  خــفـــته و كاري نكند

دستـــي از غـــيــب نــيـايـد كه دهــد ياري ما

گركه  انديشه نجنبيده وياري نكند

يار ما همدلي وهمت وانديشه ي ماست

دست غيبي همه را بسته وكاري نكند!؟