اجتماعی

باغ اهــورایـی
اهــورا مــردمــی آزاده بـــود یــــم
بــه جـانـبــازی هــمه آماده بود یــــم
سراسر، خاک ما ســر سبز و زیـبــا
کویــر و کــوه و صحـرایـش فـریـبا
به بـاغ سبــز ایــران، ســرو بودیــم
دل از عـالـــم بـه زیـبـایـی ربــودیــم
ز حـا ل ما چه می پرسی که چون شـد
دل از نــامــرد می ها غــرق خــون شـد
ریــا کــاران چــو از ما یــاد کــردنــد
بــرادر خـوانـد گــی، فــریاد کـردنــد
گشــودیــم از کــرم در را به ایــشــان
پـذیــرفـتــیــمــشان مـانـنــد خـویـشـان
بــرادر خــوانــده هــا بـیــداد کـردنــد
ستــم بــر مـا بــه نــام داد کــردنــــد
دمـی از ریــشـه ی مـیــهــن گـسسـتـیـم
بــه زیــر سـایــه ی غــفـــلـت نشسـتـیـم
ز خـوابــی خــوش وطــن از یـاد بردیـم
و رنگــیــن بــاغ میــهــن را فــسـردیــم
ملخــهـا در هــجــومی سرد و سـنگـیــن
جـویـــدنـد از ولــع ایــن بـاغ رنگـــیــن
جــویــدنـد آنـچـــنـــان افـــکــار مــا را
کــه گــم کردیـــم هـم خود، هم خدا را
خدا در مـا و مـــا گــرد جـهـانــــیـــم
به دنــبـالــش بـه هــر سویـی روانـیـم
جـویــدنــد آنـچــنـان مـا را ز ریــشـه
که سـوزد شـاخ و بــرگ ما هـمـیــشه
هــلا خــاتـون مـهــر ای عـشــق پــرور
بــیـــــا و چــادر مـهــرت بـــگـســتـــر
شــتــابــی کــن که جــانـی تــازه گیـریم
به سـبــزی در جهــان آوازه گیـــریـــم
سراسر، ریشــه مــان در خاک عشق است
نفــسهــا مــان هـــوای پــاک عــشـق است
بــه یــک شـبــنـم، جــوانــه رویــد از ما
جهــان، عــطــر طــراوت بویــد از ما
هـلا ای عــاشـقــان هــمّـــت نمـایـیـــد
غــبــار از چهــره ی مـیـهــن زدایـیــــد
رسیـد از دل اهــورا نـغـــمـه بــر گـوش
“کـریـمــا” در ره ایــران به جـان کــوش
بــزن بـــر تــار دل تــا نغــمــه خــیــزد
که غـــم از خـانــه ی دلــهــا گــریـــزد
به شــادی، مـلـــک جـم آبــاد گـــــرد د
ز آبـــادی، خـــدا هـــم شــاد گــــرد د
 

اهل دردم وارث زخمی هزاران ساله ام

می شکوفد دم به دم بر لب گل تبخاله ام

از من این پیغام را با مردم غافل بگو

نور امیدم که گرد زخم دیرین هاله ام

جان ایرانی نمی میرد به زندان قفس

با گلوی زخم پنهان وطن همناله ام

گل کند هر آتشی در زیر خاکستر نهان

آتش آه درد پنهان هزاران ساله ام

می دمد خورشید نو از زایش اندیشه ها

واژه ها گل می کند در مقدم آلاله ام

 

مـا م ایران،دیروز، امروز

دل پــر از د رد است و خـنـدانـم نمی دانم چرا

خــنــده بازار است و گــریـانــم نمی دانم چــرا

هــرکه بــر دامان پــُر مهــرم به مهمانی نشست

شیــر خـورد و کـَنــد پـستـانــم نمی دانــم چــرا

هرکه خورد از سفره ی گستر ده ام نان و نمک

سنـگ کـیـنــه زد به دنــدانــم نمــی دانـــم چــرا

مهد علم و عشق و ایمان بودم افسوس این زمان

در خــرافـه غــرق و حـیــرانم نمی دانــم چـــرا

در تحـجّــر مانــده ام چون سنگ در دامان کـوه

دانـشـم گـم گـشـت و ویــرانــم نمـی دانــم چــرا

بـاغ آبــادم به یــغـما رفـــت از شـوق بهــشــت

بــی بهـشـت ایــنـک به زنــدانــم نمی دانـم چرا

تا پـذیــرفـــتـم بــرادرخواند گی را از حجاز

خــار می رویــد ز بستــانــم نمی دانـــم چـرا

اوّلـــیــن بودم به عالــم در مرام و معرفــت

 

در «جــهــان ســوم» ایــرانــم نمـی دانــم چرا

پیـکرم صد پاره گشـت وبـچّه هایـم در به در

بــاز هـم پویـا و خـند انمـ نمی دانــم چــرا

خون کورش ،خون بابک ،دررگم جاریست لیک

رویــشی ـنــبـــوّد به دامــانم نمی دانــم چرا!؟

كبو تران قلم
 

مـــريــد ســاده دل و چشم بستـــه مي خواهد

 

 


«كسيـــكــه اّيــيـنه ها را شكسته مي خواهد»

 


نگـــــاه بـــرده پسنـــد از خليفه هــاي خـــدا


هــــمــا ره فكر به زنجير بسته مي خواهــد

 


نگـــاه قـــــــدرت مطلق تمـــا م مــرد م را


چو گلّه صف به صف و دسته دسته مي خواهد


غـــلام پـــرده ي شـــب ســـدّ راه روشني است


چگـــونه صبـــح سپيـــــد خجـــسته مي خواهد؟


بهيــــن گزيــنه ي شب رو چراغ خاموش است


دو پلـــــك بســته و چشمــان خسته مي خواهــد


كبــوتــران قــــلم بــــال نــور مي طــلــبنـد


اگـــر چـه دشمنــشان پــر شكسته مي خواهـد


خـــداي شعــر و هنـــر شاعــران حق گـــو را


ز خـــود گذشتـــه و از بنــد رستــه مي خواهـــد


مـــرام عشـــق«كــــريما» نگاه شاد و خوش است


ولــي مــريـــد ز دنيــا گســسته مي خوا هـــد

ادامه‌ی خواندن

عقرب مکر به هر خانه خزید از دو سه جا

تا که هر صاحب اندیشه گزید از دو سه جا

زندگی کشت مرا تا نفسی شاد کند

نوش  اگر داد چو زنبور گزید از دو سه جا

زیر دندان بلا برد مرا چون علفی

همچو نشخوار گران «دهر» مزید از دو سه جا

هرکه را پند ز شهد سخنم  بخشیدم

همچو طوفان بلا گشت و وزید از دو سه جا

دل آیینه «کریمانه» به هر سو نگریست

تا که یک دلبر جانانه گزید از دو سه جا!!

گفتی «بگم،بگم»که اضافی شدی تو هم!

مضمون طنز و قافیه بافی شدی تو هــم

از بس که نظـم و نثـر سیاست رقــم زدی

آخــر اسیـر دام قــوافــی شدی تــو هــــم

دیروز تکــیه گاه تو بر عـــرش احتــرام

امروز میــم و دال اضافی شدی تــو هـــم

چندی برای  ملــت ما دُرد تــلــخ و گــَـس

یک چند نیـز دولت صافی شدی تـو هــــم

دیروز «سبز هاله ی نور»ت جهان گشــود

اینک چگـــونه بستـه کلافــی شدی تـو هــم

بس رشته ها که پنبه شد از بهر آن لحـاف

آخر برون ز «کهـنه لحافی» شدی تـو هـم

خـنــده ی دریــا

یک شهــر پُــر کرشـمـه و زریــن نـقـابـهـا

باجام هــای وعــده  ی رنگـیــن حـبابـهــا

ما را بـه سوی چشـمه ی جاری نمی برنــد

پاهــای مانــده در ره دیــریــن سرابــهــــا

گاهـی نـقــاب تازه فــرا خوان کهنگی ست

کـو هــمــتـی کـه پـس بــزنـیـم این نقاب ها

تا کــی درون بــرکـه ی عــادت حـبا ب وار

غا فل ز رود جاری ومانوس خواب ها

رقصنده موج های ریا با لوای عشق!!

 پوشانده راه چشمه و زاید سراب هــا

آتـش گـرفــتـه جــان جهـان از تب دروغ

دلــهـا اسیـــر شعـــله ی این پــیـچ و تاب ها

عمری به جلوه های فریبنده خفته ایم

درسایه سار وعده ی عالی جناب ها

ای قـطـره سوی رود سفــر کن که بشکـفـنـد

نیــلــو فــرانــه خـــنـــده ی دریــا و آبــهـــا

 

 a

اين حيله ي دشمن بود اي دوست خودت داني
تا تفرقه اندازد بر وحدت ايراني

كي خنده كند عاقل بر لهجه ي يارانش!؟
پرهيز از اين غفلت ،هشدار زويراني


بازيچه شديم افسوس از حيله ي استعمار
از همدلي افتاد يم زان خنده به آساني

بر گرده ي ما دشمن بنشسته و مي تازد
از غفلت خود شاد يم زان خنده كه مي داني

با نوحه بـــــگر يـــا ند واز لهـــجه بـــخندا ند
اين شيوه ي دشمن را اي دوست نميداني؟

آمد بهار تازه  كه دستي دآوريم

سر سبزو شاد تازه گلي ديگر آوريم

داروي درد كهنه ي ما مهرو همدلي ست

اي مهربان بيا كه غم از دل در آوريم

بارد ز ابر تفرقه رگبار فتنه ها

باز آ كه زير چتر تفاهم سر آوريم

………

 

هنگامه ي حسيني

مــاه محـــرم آمـــد با شــور تـــازه يـاران

آمــد كه عــشـق بـارد بر دل چـو ابـر باران

هنگــامـه از  حسين است، مردي كه ياد و نامش

از عـشــق مي شـكافــد زنــدا ن روزگـــاران

اي خون حق مــدد كن، در كار خود زني شـد

شـمــشيـــر پـيـروانـت از مكر كـيــنــه داران

بـــردنــد آبــــرو را از عــشــق و آد مــــيّـــت

يـــاران بـــي تــفــكـــّر   د ســتـان جیره خواران

كـج بــيــني و خــرافـه آفــات راه عشق اند

چـشمـي د گــر گــشـايــيـد اي تعـزيت مداران

آيــات حــقــمــداري سر خط حـق كشـي شد!!

ظاهـــر پــرستـــي و زَرق آوار حــقـمـداران

بر ســر زدن چــه حاصــل اي صاحــب تـفـكّر

انــديـــشه هــاي روشــن از نــور دل بــبـاران

از اشــک غم چه حاصل، فرهنگ کربلا را؟

کی ســرفراز گردد، سردار نـــی سواران

دست خرافه گستر پیوسته در کمین است

تا كـي خمـوش و ساكــت اي معـرفـت تـبـاران

هـــر بــا ده ي كهـــن را با جـام دل “كـريـما”

پــيــما نـه كـرد و پـيــمـود با لطـف ميگـساران