طنز

قومی که خرد را ز کف خویش گرفتند

آوای فریبنده کم و بیش گرفتند

پیشینه و فرهنگِ پر از گوهر خود را

با وعده ی پوچی ز کفِ خویش گرفتند

سنگی که تحجّر به تقدّس زند از جهل

مردم به سر خود سپر از «دیش» گرفتند!

با غمزه و اشکال خفن داد دل خویش

از قوم ریا پیشه و از ریش گرفتند

یک عده همه گرگ شدند از تب قدرت

اولاد بشر را همه چون میش گرفتند

چوپانی هر گله به خود فرض شمردند

گر معترضی یافت شدآتیش گرفتند

گفتی «بگم،بگم»که اضافی شدی تو هم!

مضمون طنز و قافیه بافی شدی تو هــم

از بس که نظـم و نثـر سیاست رقــم زدی

آخــر اسیـر دام قــوافــی شدی تــو هــــم

دیروز تکــیه گاه تو بر عـــرش احتــرام

امروز میــم و دال اضافی شدی تــو هـــم

چندی برای  ملــت ما دُرد تــلــخ و گــَـس

یک چند نیـز دولت صافی شدی تـو هــــم

دیروز «سبز هاله ی نور»ت جهان گشــود

اینک چگـــونه بستـه کلافــی شدی تـو هــم

بس رشته ها که پنبه شد از بهر آن لحـاف

آخر برون ز «کهـنه لحافی» شدی تـو هـم

                         گمان

نقشینه ی فکر بکر عالم شده اند

باسبحه ووردو ذکر کم کم شده اند

عالم به سرا پرده ی اسرار رسید

آنان به گمان خویش آدم شده اند

      

               خر

ز بار بردن خر بهر ادمی حاکی ست

که خر زنسل  بزرگی وصدق و دلپاکی ست

زهی شرف به خرانی که ره شناس خود ند

دریغ و در د ز آدم کزاین خران شاکیست!؟

                   رسم حور و پری!

سعا یت مکن رسم حورو پری را

بیا موز از زلفشان دلبری را

چه رسمی به از این که قاضی زعدل اش

کشد جای آهنگری مسگری را!؟

كشكول به كشكول پي لبخند!

طنزي كه برقصد ز پي اش فكر بشر كو

آن معجز ديرينه ي فرخنده  ا ثر كو

امروز، به پايين تــنه چسبيده تفكّر!

انديشه ي در يايي و پر درّ و گهر كو؟

از ران و كفل، طنز خرانه همه جا هست!

بك شعر فروزنده ي هر ماده و نــر كــو

جفتك زدن و عر عر شيرانه فراوان!

سم ضربه ي يابو كُش و شير افكنِ خر كو؟

گيرم كه به پايين تنه، هر طنز بــچــسبد!!

زين درد گرانـي و ســتم رقص كــمر كو

كشكول به كشكول دويــدم پـي لــبخــند

جز خنده ي تلخي به لب از خون جگر كو؟؟

َدست تحجّر

شــبــي گفــتـم بـه دل كــاي طـفـل نالان

كـه در پيري شدي چون  نـو نــهـالان

چــرا ايـنگــونه بـيــتا ب و پــريــشي؟

چــرا زوزه كــشي هــمچـون شغالان؟

بگــفــتا زخــمـي ام از دســت قـــومي

كـــه شــادنــد از غـــم آشـفــته حـالان

هــمــه در بــنــد غـــول تـــرش رويي

كـه انســان را كــنـد غــمگيــن و نالان

كــشانــد آدمــي در كــــوره راهـــــي

و زنـــجــيـــرش كــنـد در كنــج دالان

تحجّر با هـــزاران دست مــــــرئــــي

و چنـــد يــن دســت مخــفـي زير پالان؟!

بــر آرد دســتـــي از هـــر آستــيــنــي

گــهـــي خـــنگــان و گــه نازك خيالان

چنــــان دستــي كــه نــا پــيدا و پيداست

كه مي بــنـــد د ره صاحب كــــمــالان

هـــزاران هـــمچــــو من فـــرياد كردند

بـــه گـــوش بــستـــه ي اين بي خيالان

زبـــان آدمـــي را كــــس نـــفهــميــد!!!

توسّــــل جــستـــه ام مــن بر شــغـــالان

 

وز وز زنبور

روزگــاريــست كه دوز و كــلـك از مـا دور است

وطـــن آرامــتـــر از خـــواب شـــب ديــجور است

شهـر مــا هــمـچــو خــدا شــهـر، نــدارد كـلـكي

شكــر لـلـّه كــه سراســر ز مــنـاهــــي دور است

گـــر نــبيــنــد نـظــري ايــنهــمه زيـبــايي پــاك

حتم دارم كه  دو گوشش كر و چشمــش كــور اســت!

در قـــوي شـوكــت و بــدبـخــت، نبـيـنـي فــرقـي

ماه تــابــنــده ي آنــها هــمه شـب پـــر نــور است

زور مـنـــدان قــدر گــرد ضعــيــفان به طــواف

نيــك اقــبال حقــيــقــي به يقــين بـــي زور است

روز و شب نغـمه ي ساز از سر هر كوچه بپاست

گـــــوش عـا لــم هــمگي بــر سخن تنــبــور است

نـا لــه از درد و غـــمـي نيست «كـريما» حتـمــا

گــر صــدايــي شــنــوي وز وزي از زنـبـور است!

 

دستي؟!

اگــــر هــمـّت كـني دستي بگــيري

ز پـا افــتـا ده يا مســتي، بگـــيري

اگـــر جــرئت كني از خمره، جامي

چه در اوج و چه در پستي، بگيري

يـــتـيـمان را پــدر ســالار گــردي

زنــان بـيــوه را دستــي بــگــيري

ز سيــگاري پــكي، وز قـــليان لب

ز وافور جهان«بست» ي بگــيري

دمــادم پــر كــني جـامـت زخــنده

و داد خــويـــش از هســتي بگـيري

چــنــان لــذ ت بري از باده ي شوق

كــه گــوي سبقــت از مستي بگيري

بـرابــرنيست گر بي ضامن و چــك

ز بـانــك مركزي «دستي» بگـيـري؟!!

ريا در آئينه جم

هــــــــي نگــــو فاصــله ها بيش ز فرسنگ شده

اهــل قــدرت دلشان سخت تر از سنـــگ شــــده

چــه كسي گفـت غــني راغـــم محرومــان  نيست

جگــرش سوخــتـه ي سفـــره ي كمرنگ شده«!!»

غــــم محــرومي مــرد م دل دولــــت را خــــورد

اسب قـــدرت هــم از اين رنج و ستــم لنگ شده

گرگ و ميش از سـر يك چـشمه خورند آب روان

كوســه همكـــاسه ي سگ ماهي و خرچــنگ شده

نيــــمــه شب كـــوچــه ي ما غــرق ترنّـم شده بود

خنــــده ها مـــان الــــكي تـــلخــه و بيــرنگ شده

باغـبان جز گـل شب بو به مشا مش خـوش نيست

بيـــن گــــلهاي رز و يـــا س ، چـــرا جنگ شده؟

از فـــراواني عــقـــل اين همه جنگ و جدل است!!

جهــــل را پــــرده گـــشائـيــد كه دل تنـــگ شـــده

ديـــده ام مــــرد گـــدائـــي كه به يك خنـده ي جا م

صـــا حـــب منــصـــب آ قائــي و اورنـــگ شـــده

هيـــــــــچ آ ئيــــنه به شفـــافــي جا م جـــم نيســت

با چـــپ و راســت و وسـط همــدل و همرنگ شده

از ســخـــن پروري و طــنـــز و نكـــو گفـــتــا ري

چــنــتــه اش پـــر شـــد و رهــگستر فرهنگ شده

هر كــــه جـــز اين ســخن آ يد به لبش مجنون است

يا ســـرآ ينـــده هـــــر طبــــل بـــد آ هـــنـگ شـــده

گـــــرچه آ ئــــيــن “كــريمــا” همه جا صـاف د ليـــست

بــــار  يــــا  گــــفـــت ريـــــا آيـــنــــه ي نـــنــگ شــده «!»

 

ريـش و كـراوات درويـش!!!

جــز لـقـمه ي نانـي نــشود سهـم تـو درويــــش

از گنـج هـد ر رفــته مكـن نطـقِ پـس و پـــيـــش

گيــرم كه زنــي پـنــبه ي هـر مـخـتـــلـســي را

هــر دانـه درشتــي نچــشد مـــزّه ي تـفـتـــيـــش

بــر گــوش حــريـفـان مـفـكـن تـيـــر ملامــــت

تـا خـانـه ي مـا را نـكـني صحـنــه ي تشويـــش

امـروزه سخـن هـاي وزيــــن مفـــت نـيـــــرزد

بـا هــــزل و فــكاهـــي خــر آدم بــرود پـيــــش

هــم مسجــد وهــم مـيــكـــده هـا طالب ريـشنـــد

بــي ريـــش مــرو ميــكـده يا مسجد تجــريــــش

از ريــش و كــراوات مكــن قـصّـه ي شيـريــــن

تــا بــر دل مــجـنـون نــزني شعــلـه ي آتــيــش

بي ديــش چـه با ريــش و چه بي ريش گناه است

در خـــانه ي خــود سيــر جهـان كن به يكي ديـش

اكنــون كه زمـان تــنگ و كسي زنـگ مـــرا زد

كــوتــه كــنم ايــن قـِـصّه ي پــُر غـُصّه ي درويش

 

راه بهشت موعــود!!

بـي شيـــله پــيــلــه شيـخـي گفـتا به صد ق سينه

بشــنــو ز مـن پــيــامــي حــرف درست ايــنــه

خــم شــد چـو پــشـت مـردم از لطفشان سواريم

رفــتــار آنچــناني  فــرجامــش ايــن چـنـيـنـــه

فــرهـــنگ مـا غــنــي شد از لــطـف قادسـيـه!

لـبخــنـد خـون وشمـشيـر رسـم عــرب وزيـنــه!!!

فــرهـنگ بـــت پـرستـي قــا پـيــد قــاپ مــا را

نـقــش نگــاره سـازان خــوش نـقــش بر جبيـنـه!

تـيـپــاي مكــر ديــريـن گـــر بشكــنـد لــگــن را

اي جــان به لـــب رسيـده كفــر است بغض و كينه

از مـا به دل مگيـريــد با زخــم خـود بـــسـا زيـــد

راه بـهـشــت مـوعـــود بـي گفـــتگــو هــميــنــــه

گــر طالـــب بهـشتـيـــد چـون و چـرا مپــرسيــــد

خا مــوش اي جـوانــان ابــلـــيــس در كــميــنــــه

گفـتـــا به مــنـبـــري شيــخ، انديـشـه هاي تــا زه

ره مــيــبــرد به شيـــطان، گــر شهــد انگـبـيــنـه!!

انــديــشـه را بـجـنــبــان از آسمــــا ن فـــرود آي

راه بهـشــت اگـــر هــســت از دامــن زمـيــنــــه

گفــت ايــن سخــن “كـــريــما” با ناي شعــر شيرين

تلخـــي بــه كــام آن كه بـــر دل نـهـــاد كـيــــنــــه