دوبیتی و رباعی ها

                         گمان

نقشینه ی فکر بکر عالم شده اند

باسبحه ووردو ذکر کم کم شده اند

عالم به سرا پرده ی اسرار رسید

آنان به گمان خویش آدم شده اند

      

               خر

ز بار بردن خر بهر ادمی حاکی ست

که خر زنسل  بزرگی وصدق و دلپاکی ست

زهی شرف به خرانی که ره شناس خود ند

دریغ و در د ز آدم کزاین خران شاکیست!؟

                   رسم حور و پری!

سعا یت مکن رسم حورو پری را

بیا موز از زلفشان دلبری را

چه رسمی به از این که قاضی زعدل اش

کشد جای آهنگری مسگری را!؟