حضرت عشق

شبي كه عــشـق به گلنغمه  اي شكارم كرد

به حلقـه حلـــقـه ي زنـجـيـر در حصـارم كرد

بـلاي عـشـق خريـدم بــه جـان دل، عمــــري

مرا به مـرز جـنـون برد و سـر بـه دارم كرد

به كـوره بـُرد مــرا بـارها چو شيـشـه ي خـام

اگرچـه سخـت ولــي جـام بـي غــبــارم كـرد

مــرا چــو دانـه ي انگــور، عـشـق زيـر لگـد

فـشــرد و در خــُم جـان بُـرد و مي تـبـارم كرد

چــراغ روشــنـي از نــــور جــان به من بخشيد

كـــه در مسيـــر طــلـــب شـاد و استــوارم كـرد

اگرچه شادي وغــم ميـخــرد به غــمزه ي خويش

چـگــونـه شد كه بـه ســوداي غــم دچـارم كرد؟

خوش آن بـــلا كه “كريمانه” سوخت جان مـرا

زشعله  شعله ي خود معــــرفـت نـثـارم كرد

                     آذر 91 كرج 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

3 × 5 =