اندر این اوضاع دائم گرگ و میش»

گه سیاه و گه سپید افتاد پیش

تا جلو داری کند ریش بلند

می خورد بر صورت بَی ریش نیش

ایکه همچون برّه ای دنباله رو

گوش خود چسبانده با یک من سِریش

چشم بگشا گوش را پاکیزه کن

تا سلامت بگذری زین گرگ و میش

نغمه های مختلف را گوش کن

از خرافه دور شوبا لطف «دیش»!

سالها پابند زندان خودی

بشکن این دیوارو بگسل بند خویش

دنیا نبود مزرعه ی ما و منی

لافیدن و بیهودگی و بد دهنی

دنیا چه بود؟ مزرعه ی رویش عشق

روییدن و بالیدن و سایه فکنی

در مدرسه ی عشق گرت پای رسید

از سر فکن ای دل کُلهِ ما و منی

گر جام پر از زهر دهد ساقیِ عشق

مستانه بگیر از وی و تر کن دهنی

گر خیمه زند عشق به دل یک نفسی

بر آتش اگر پای نهی در چمنی

بی همت مردانه «کریما» نرسی

بر قلّه ی آزادگی و خوش سخنی

آمد بهار تازه چو گل خنده کن عزیز

لبخند عاشقانه پراکنده کن عزیز

سرشار مهرو عاطفه،لبریز رویشی

دل را به شور عشق وصفا زنده کن عزیز

***********************

آمد بهار تازه که دستی درآوریم

سر سبزو شاد تازه گلی دیگر آوریم

داروی درد کهنه ی ما مهرو همدلی ست

ای مهربان بیا که غم از دل در آوریم

……………………

نوروز بر همگان مبارک به ویژه دوستان صاحب دل

هشتم  مار س روز جهانی زن

************

                   زن درخشد گر  به فضل و علم وعشق

 

                   کی امامت بر زنان گردد حرام؟

 

                   هر زنی را کاین چنین اوصاف هست

 

                   خوش سزاوار است اگر باشد امام

 

روز جهانی زن را بر همه ی زنان عالم به ویژه هموطنان شاد باش می گویم

             

  

 

 

 

مـا م ایران،دیروز، امروز

دل پــر از د رد است و خـنـدانـم نمی دانم چرا

خــنــده بازار است و گــریـانــم نمی دانم چــرا

هــرکه بــر دامان پــُر مهــرم به مهمانی نشست

شیــر خـورد و کـَنــد پـستـانــم نمی دانــم چــرا

هرکه خورد از سفره ی گستر ده ام نان و نمک

سنـگ کـیـنــه زد به دنــدانــم نمــی دانـــم چــرا

مهد علم و عشق و ایمان بودم افسوس این زمان

در خــرافـه غــرق و حـیــرانم نمی دانــم چـــرا

در تحـجّــر مانــده ام چون سنگ در دامان کـوه

دانـشـم گـم گـشـت و ویــرانــم نمـی دانــم چــرا

بـاغ آبــادم به یــغـما رفـــت از شـوق بهــشــت

بــی بهـشـت ایــنـک به زنــدانــم نمی دانـم چرا

تا پـذیــرفـــتـم بــرادرخواند گی را از حجاز

خــار می رویــد ز بستــانــم نمی دانـــم چـرا

اوّلـــیــن بودم به عالــم در مرام و معرفــت

 

در «جــهــان ســوم» ایــرانــم نمـی دانــم چرا

پیـکرم صد پاره گشـت وبـچّه هایـم در به در

بــاز هـم پویـا و خـند انمـ نمی دانــم چــرا

خون کورش ،خون بابک ،دررگم جاریست لیک

رویــشی ـنــبـــوّد به دامــانم نمی دانــم چرا!؟

خر خوش بخت!!!

خـــري كه بيــن خــران بخـــت محترم دارد

بـــه سبــزه زار صــفــا ســور دم به دم دارد

به هــر كجا كه رود سور و سات او بر پاست

همـيشــه يونجـه ي تــر مي خورد چه غـم دارد

دهــد فـريـب خـران هـر زمـان به رنگـــي نــو

كـــه مـهــره هــاي خريـــت ز هــر رقــم دارد

چـو مي نــهـد همه جا بـار خود به گُرده ي غـيـر

زبـــان شــــكــوه چــرا گــاهــي از ستـــم دارد

ز رنــج پــيــر و جوان پـر شود چو آخـور او

چــگـونه وي خبــر از رنــج بــيـش و كم دارد؟

ربــوده آخــور شــاهـــي ز شرق و غرب جهان

مگــر كـــه جــام جـهــان بــيــن عـهـــد جـم دارد

در آرزوي وصــالــش خــــران و بــي خبــــران

مـــــراد جــمــلـه دهـــد دســـت پـــــر كرم دارد

براي قـــاطــر و خـــر، گـا وميـش وبره و بـــز

هـــميــــشـه نغـــمــه تسلــيم زيــــر و بــــم دارد

چــــو خـوش سرود «كـريما» زبان حال خــري

كــــه در حــريــم خــران بخــت محــتـــرم دارد

                                                             محمود كريمي نيا «كريما»

 

صدای شاعر دوران سخن سرای وطن

حماسه پرور عاشق ،امیر ملک سخن

چراغ روشن فرهنگ ناب ایرانی

هماره از قلمت می هراسد اهریمن

سترگ مرد هنر آفرین عرصه ی عشق

تمام هستی ونامت نثار  نام وطن

چه زود بذر جدایی فشاتدی و رفتی

هنوز ما نرسیدیم به وادی ی «ا یمن

هنوز گنج گهر واژه های فردوسی

ز دستبرد حوادث نکرده ای ایمن

هزار نکته ی نغزت میان دفتر ها

در آنتظار تو اند ای یگانه ی دورا ن

وفا« ز هجر رخت سینه شعله زار غم است

 همیشه آتش سـوزان تــنــور سینه ی من

 

 

 

 

ای شور همدلانه ای رسم آریایی

یلدای عشق و الفت ای آیت خدایی

هر تار گیسوانت راهی به سوی نور است

سر شار مهر و امّید از صبح روشنایی

شب طلوع خورشیدهمدلی« مهر آریایی» را پیشاپیش به همه پارسی زبانان ، در جای

جای جهان به ویژه فرزندان کورش بز رک« اولین پیامبرومعمار دمو کراسی وآزادی»

شاد باش می گویم

.
اس-ام-اس-شب-یلدا

كبو تران قلم
 

مـــريــد ســاده دل و چشم بستـــه مي خواهد

 

 


«كسيـــكــه اّيــيـنه ها را شكسته مي خواهد»

 


نگـــــاه بـــرده پسنـــد از خليفه هــاي خـــدا


هــــمــا ره فكر به زنجير بسته مي خواهــد

 


نگـــاه قـــــــدرت مطلق تمـــا م مــرد م را


چو گلّه صف به صف و دسته دسته مي خواهد


غـــلام پـــرده ي شـــب ســـدّ راه روشني است


چگـــونه صبـــح سپيـــــد خجـــسته مي خواهد؟


بهيــــن گزيــنه ي شب رو چراغ خاموش است


دو پلـــــك بســته و چشمــان خسته مي خواهــد


كبــوتــران قــــلم بــــال نــور مي طــلــبنـد


اگـــر چـه دشمنــشان پــر شكسته مي خواهـد


خـــداي شعــر و هنـــر شاعــران حق گـــو را


ز خـــود گذشتـــه و از بنــد رستــه مي خواهـــد


مـــرام عشـــق«كــــريما» نگاه شاد و خوش است


ولــي مــريـــد ز دنيــا گســسته مي خوا هـــد

ادامه‌ی خواندن