مـا م ایران،دیروز، امروز

دل پــر از د رد است و خـنـدانـم نمی دانم چرا

خــنــده بازار است و گــریـانــم نمی دانم چــرا

هــرکه بــر دامان پــُر مهــرم به مهمانی نشست

شیــر خـورد و کـَنــد پـستـانــم نمی دانــم چــرا

هرکه خورد از سفره ی گستر ده ام نان و نمک

سنـگ کـیـنــه زد به دنــدانــم نمــی دانـــم چــرا

مهد علم و عشق و ایمان بودم افسوس این زمان

در خــرافـه غــرق و حـیــرانم نمی دانــم چـــرا

در تحـجّــر مانــده ام چون سنگ در دامان کـوه

دانـشـم گـم گـشـت و ویــرانــم نمـی دانــم چــرا

بـاغ آبــادم به یــغـما رفـــت از شـوق بهــشــت

بــی بهـشـت ایــنـک به زنــدانــم نمی دانـم چرا

تا پـذیــرفـــتـم بــرادرخواند گی را از حجاز

خــار می رویــد ز بستــانــم نمی دانـــم چـرا

اوّلـــیــن بودم به عالــم در مرام و معرفــت

 

در «جــهــان ســوم» ایــرانــم نمـی دانــم چرا

پیـکرم صد پاره گشـت وبـچّه هایـم در به در

بــاز هـم پویـا و خـند انمـ نمی دانــم چــرا

خون کورش ،خون بابک ،دررگم جاریست لیک

رویــشی ـنــبـــوّد به دامــانم نمی دانــم چرا!؟

خر خوش بخت!!!

خـــري كه بيــن خــران بخـــت محترم دارد

بـــه سبــزه زار صــفــا ســور دم به دم دارد

به هــر كجا كه رود سور و سات او بر پاست

همـيشــه يونجـه ي تــر مي خورد چه غـم دارد

دهــد فـريـب خـران هـر زمـان به رنگـــي نــو

كـــه مـهــره هــاي خريـــت ز هــر رقــم دارد

چـو مي نــهـد همه جا بـار خود به گُرده ي غـيـر

زبـــان شــــكــوه چــرا گــاهــي از ستـــم دارد

ز رنــج پــيــر و جوان پـر شود چو آخـور او

چــگـونه وي خبــر از رنــج بــيـش و كم دارد؟

ربــوده آخــور شــاهـــي ز شرق و غرب جهان

مگــر كـــه جــام جـهــان بــيــن عـهـــد جـم دارد

در آرزوي وصــالــش خــــران و بــي خبــــران

مـــــراد جــمــلـه دهـــد دســـت پـــــر كرم دارد

براي قـــاطــر و خـــر، گـا وميـش وبره و بـــز

هـــميــــشـه نغـــمــه تسلــيم زيــــر و بــــم دارد

چــــو خـوش سرود «كـريما» زبان حال خــري

كــــه در حــريــم خــران بخــت محــتـــرم دارد

                                                             محمود كريمي نيا «كريما»

 

صدای شاعر دوران سخن سرای وطن

حماسه پرور عاشق ،امیر ملک سخن

چراغ روشن فرهنگ ناب ایرانی

هماره از قلمت می هراسد اهریمن

سترگ مرد هنر آفرین عرصه ی عشق

تمام هستی ونامت نثار  نام وطن

چه زود بذر جدایی فشاتدی و رفتی

هنوز ما نرسیدیم به وادی ی «ا یمن

هنوز گنج گهر واژه های فردوسی

ز دستبرد حوادث نکرده ای ایمن

هزار نکته ی نغزت میان دفتر ها

در آنتظار تو اند ای یگانه ی دورا ن

وفا« ز هجر رخت سینه شعله زار غم است

 همیشه آتش سـوزان تــنــور سینه ی من

 

 

 

 

ای شور همدلانه ای رسم آریایی

یلدای عشق و الفت ای آیت خدایی

هر تار گیسوانت راهی به سوی نور است

سر شار مهر و امّید از صبح روشنایی

شب طلوع خورشیدهمدلی« مهر آریایی» را پیشاپیش به همه پارسی زبانان ، در جای

جای جهان به ویژه فرزندان کورش بز رک« اولین پیامبرومعمار دمو کراسی وآزادی»

شاد باش می گویم

.
اس-ام-اس-شب-یلدا

كبو تران قلم
 

مـــريــد ســاده دل و چشم بستـــه مي خواهد

 

 


«كسيـــكــه اّيــيـنه ها را شكسته مي خواهد»

 


نگـــــاه بـــرده پسنـــد از خليفه هــاي خـــدا


هــــمــا ره فكر به زنجير بسته مي خواهــد

 


نگـــاه قـــــــدرت مطلق تمـــا م مــرد م را


چو گلّه صف به صف و دسته دسته مي خواهد


غـــلام پـــرده ي شـــب ســـدّ راه روشني است


چگـــونه صبـــح سپيـــــد خجـــسته مي خواهد؟


بهيــــن گزيــنه ي شب رو چراغ خاموش است


دو پلـــــك بســته و چشمــان خسته مي خواهــد


كبــوتــران قــــلم بــــال نــور مي طــلــبنـد


اگـــر چـه دشمنــشان پــر شكسته مي خواهـد


خـــداي شعــر و هنـــر شاعــران حق گـــو را


ز خـــود گذشتـــه و از بنــد رستــه مي خواهـــد


مـــرام عشـــق«كــــريما» نگاه شاد و خوش است


ولــي مــريـــد ز دنيــا گســسته مي خوا هـــد

ادامه‌ی خواندن

عقرب مکر به هر خانه خزید از دو سه جا

تا که هر صاحب اندیشه گزید از دو سه جا

زندگی کشت مرا تا نفسی شاد کند

نوش  اگر داد چو زنبور گزید از دو سه جا

زیر دندان بلا برد مرا چون علفی

همچو نشخوار گران «دهر» مزید از دو سه جا

هرکه را پند ز شهد سخنم  بخشیدم

همچو طوفان بلا گشت و وزید از دو سه جا

دل آیینه «کریمانه» به هر سو نگریست

تا که یک دلبر جانانه گزید از دو سه جا!!

قومی که خرد را ز کف خویش گرفتند

آوای فریبنده کم و بیش گرفتند

پیشینه و فرهنگِ پر از گوهر خود را

با وعده ی پوچی ز کفِ خویش گرفتند

سنگی که تحجّر به تقدّس زند از جهل

مردم به سر خود سپر از «دیش» گرفتند!

با غمزه و اشکال خفن داد دل خویش

از قوم ریا پیشه و از ریش گرفتند

یک عده همه گرگ شدند از تب قدرت

اولاد بشر را همه چون میش گرفتند

چوپانی هر گله به خود فرض شمردند

گر معترضی یافت شدآتیش گرفتند

گفتی «بگم،بگم»که اضافی شدی تو هم!

مضمون طنز و قافیه بافی شدی تو هــم

از بس که نظـم و نثـر سیاست رقــم زدی

آخــر اسیـر دام قــوافــی شدی تــو هــــم

دیروز تکــیه گاه تو بر عـــرش احتــرام

امروز میــم و دال اضافی شدی تــو هـــم

چندی برای  ملــت ما دُرد تــلــخ و گــَـس

یک چند نیـز دولت صافی شدی تـو هــــم

دیروز «سبز هاله ی نور»ت جهان گشــود

اینک چگـــونه بستـه کلافــی شدی تـو هــم

بس رشته ها که پنبه شد از بهر آن لحـاف

آخر برون ز «کهـنه لحافی» شدی تـو هـم

خـنــده ی دریــا

یک شهــر پُــر کرشـمـه و زریــن نـقـابـهـا

باجام هــای وعــده  ی رنگـیــن حـبابـهــا

ما را بـه سوی چشـمه ی جاری نمی برنــد

پاهــای مانــده در ره دیــریــن سرابــهــــا

گاهـی نـقــاب تازه فــرا خوان کهنگی ست

کـو هــمــتـی کـه پـس بــزنـیـم این نقاب ها

تا کــی درون بــرکـه ی عــادت حـبا ب وار

غا فل ز رود جاری ومانوس خواب ها

رقصنده موج های ریا با لوای عشق!!

 پوشانده راه چشمه و زاید سراب هــا

آتـش گـرفــتـه جــان جهـان از تب دروغ

دلــهـا اسیـــر شعـــله ی این پــیـچ و تاب ها

عمری به جلوه های فریبنده خفته ایم

درسایه سار وعده ی عالی جناب ها

ای قـطـره سوی رود سفــر کن که بشکـفـنـد

نیــلــو فــرانــه خـــنـــده ی دریــا و آبــهـــا

 

 a

                         گمان

نقشینه ی فکر بکر عالم شده اند

باسبحه ووردو ذکر کم کم شده اند

عالم به سرا پرده ی اسرار رسید

آنان به گمان خویش آدم شده اند

      

               خر

ز بار بردن خر بهر ادمی حاکی ست

که خر زنسل  بزرگی وصدق و دلپاکی ست

زهی شرف به خرانی که ره شناس خود ند

دریغ و در د ز آدم کزاین خران شاکیست!؟

                   رسم حور و پری!

سعا یت مکن رسم حورو پری را

بیا موز از زلفشان دلبری را

چه رسمی به از این که قاضی زعدل اش

کشد جای آهنگری مسگری را!؟