صدای شاعر دوران سخن سرای وطن

حماسه پرور عاشق ،امیر ملک سخن

چراغ روشن فرهنگ ناب ایرانی

هماره از قلمت می هراسد اهریمن

سترگ مرد هنر آفرین عرصه ی عشق

تمام هستی ونامت نثار  نام وطن

چه زود بذر جدایی فشاتدی و رفتی

هنوز ما نرسیدیم به وادی ی «ا یمن

هنوز گنج گهر واژه های فردوسی

ز دستبرد حوادث نکرده ای ایمن

هزار نکته ی نغزت میان دفتر ها

در آنتظار تو اند ای یگانه ی دورا ن

وفا« ز هجر رخت سینه شعله زار غم است

 همیشه آتش سـوزان تــنــور سینه ی من

 

 

 

 

ای شور همدلانه ای رسم آریایی

یلدای عشق و الفت ای آیت خدایی

هر تار گیسوانت راهی به سوی نور است

سر شار مهر و امّید از صبح روشنایی

شب طلوع خورشیدهمدلی« مهر آریایی» را پیشاپیش به همه پارسی زبانان ، در جای

جای جهان به ویژه فرزندان کورش بز رک« اولین پیامبرومعمار دمو کراسی وآزادی»

شاد باش می گویم

.
اس-ام-اس-شب-یلدا

كبو تران قلم
 

مـــريــد ســاده دل و چشم بستـــه مي خواهد

 

 


«كسيـــكــه اّيــيـنه ها را شكسته مي خواهد»

 


نگـــــاه بـــرده پسنـــد از خليفه هــاي خـــدا


هــــمــا ره فكر به زنجير بسته مي خواهــد

 


نگـــاه قـــــــدرت مطلق تمـــا م مــرد م را


چو گلّه صف به صف و دسته دسته مي خواهد


غـــلام پـــرده ي شـــب ســـدّ راه روشني است


چگـــونه صبـــح سپيـــــد خجـــسته مي خواهد؟


بهيــــن گزيــنه ي شب رو چراغ خاموش است


دو پلـــــك بســته و چشمــان خسته مي خواهــد


كبــوتــران قــــلم بــــال نــور مي طــلــبنـد


اگـــر چـه دشمنــشان پــر شكسته مي خواهـد


خـــداي شعــر و هنـــر شاعــران حق گـــو را


ز خـــود گذشتـــه و از بنــد رستــه مي خواهـــد


مـــرام عشـــق«كــــريما» نگاه شاد و خوش است


ولــي مــريـــد ز دنيــا گســسته مي خوا هـــد

ادامه‌ی خواندن

عقرب مکر به هر خانه خزید از دو سه جا

تا که هر صاحب اندیشه گزید از دو سه جا

زندگی کشت مرا تا نفسی شاد کند

نوش  اگر داد چو زنبور گزید از دو سه جا

زیر دندان بلا برد مرا چون علفی

همچو نشخوار گران «دهر» مزید از دو سه جا

هرکه را پند ز شهد سخنم  بخشیدم

همچو طوفان بلا گشت و وزید از دو سه جا

دل آیینه «کریمانه» به هر سو نگریست

تا که یک دلبر جانانه گزید از دو سه جا!!

قومی که خرد را ز کف خویش گرفتند

آوای فریبنده کم و بیش گرفتند

پیشینه و فرهنگِ پر از گوهر خود را

با وعده ی پوچی ز کفِ خویش گرفتند

سنگی که تحجّر به تقدّس زند از جهل

مردم به سر خود سپر از «دیش» گرفتند!

با غمزه و اشکال خفن داد دل خویش

از قوم ریا پیشه و از ریش گرفتند

یک عده همه گرگ شدند از تب قدرت

اولاد بشر را همه چون میش گرفتند

چوپانی هر گله به خود فرض شمردند

گر معترضی یافت شدآتیش گرفتند

گفتی «بگم،بگم»که اضافی شدی تو هم!

مضمون طنز و قافیه بافی شدی تو هــم

از بس که نظـم و نثـر سیاست رقــم زدی

آخــر اسیـر دام قــوافــی شدی تــو هــــم

دیروز تکــیه گاه تو بر عـــرش احتــرام

امروز میــم و دال اضافی شدی تــو هـــم

چندی برای  ملــت ما دُرد تــلــخ و گــَـس

یک چند نیـز دولت صافی شدی تـو هــــم

دیروز «سبز هاله ی نور»ت جهان گشــود

اینک چگـــونه بستـه کلافــی شدی تـو هــم

بس رشته ها که پنبه شد از بهر آن لحـاف

آخر برون ز «کهـنه لحافی» شدی تـو هـم

خـنــده ی دریــا

یک شهــر پُــر کرشـمـه و زریــن نـقـابـهـا

باجام هــای وعــده  ی رنگـیــن حـبابـهــا

ما را بـه سوی چشـمه ی جاری نمی برنــد

پاهــای مانــده در ره دیــریــن سرابــهــــا

گاهـی نـقــاب تازه فــرا خوان کهنگی ست

کـو هــمــتـی کـه پـس بــزنـیـم این نقاب ها

تا کــی درون بــرکـه ی عــادت حـبا ب وار

غا فل ز رود جاری ومانوس خواب ها

رقصنده موج های ریا با لوای عشق!!

 پوشانده راه چشمه و زاید سراب هــا

آتـش گـرفــتـه جــان جهـان از تب دروغ

دلــهـا اسیـــر شعـــله ی این پــیـچ و تاب ها

عمری به جلوه های فریبنده خفته ایم

درسایه سار وعده ی عالی جناب ها

ای قـطـره سوی رود سفــر کن که بشکـفـنـد

نیــلــو فــرانــه خـــنـــده ی دریــا و آبــهـــا

 

 a

                         گمان

نقشینه ی فکر بکر عالم شده اند

باسبحه ووردو ذکر کم کم شده اند

عالم به سرا پرده ی اسرار رسید

آنان به گمان خویش آدم شده اند

      

               خر

ز بار بردن خر بهر ادمی حاکی ست

که خر زنسل  بزرگی وصدق و دلپاکی ست

زهی شرف به خرانی که ره شناس خود ند

دریغ و در د ز آدم کزاین خران شاکیست!؟

                   رسم حور و پری!

سعا یت مکن رسم حورو پری را

بیا موز از زلفشان دلبری را

چه رسمی به از این که قاضی زعدل اش

کشد جای آهنگری مسگری را!؟

اين حيله ي دشمن بود اي دوست خودت داني
تا تفرقه اندازد بر وحدت ايراني

كي خنده كند عاقل بر لهجه ي يارانش!؟
پرهيز از اين غفلت ،هشدار زويراني


بازيچه شديم افسوس از حيله ي استعمار
از همدلي افتاد يم زان خنده به آساني

بر گرده ي ما دشمن بنشسته و مي تازد
از غفلت خود شاد يم زان خنده كه مي داني

با نوحه بـــــگر يـــا ند واز لهـــجه بـــخندا ند
اين شيوه ي دشمن را اي دوست نميداني؟

19 فروردين92 مصادف  با اولين سالگرد در گذشت شاعر، مورخ،طنز پرداز و نمايشنامه نويس پر تلاش، جاودان ياد ايرج بقايي متخلص به وفا كرماني مي باشد، زنده ياد وفا كرماني صاحب ده ها اثر ارزنده ي شعر، رمان، نمايشنامه و  تاريخ به روايت طنز شامل چنگيز خان مهربان، ناصر الدين شاه زن ذليل،……و بسياري  آثار ارزنده ديگر همچون ارابه ي بي خدايان، عشق همچون عشق، بعد از پاييزو…… مي باشد كه شرح آنها در اين مقال نمي گنجد.

به مناسبت 19 فروردين اولين سالگرد زنده ياد «وفا» شعري به عنوان پرواز عشق تقديم  هموطنان ادب دوست و شاعران و نويسندگان ادب پرور ايران زمين ميگردد

روحش شاد و يادش گرامي باد.

 

 

پرواز عشق

 

رهـپـوي عـشـق و شـور و طـرب در زمـانـه بود

مردي كـه در صــفا و مــحـبــت يـگــانـــه بــــود

عمــري به شور و شوق قــلــم زد در ايــن ديـــار

تـاريــخ و شعــر و طــنــز وطــن را زبـانــه بـود

گاهــي به شعــر شـاد و گهــي طنــز د لــنـشيـــن

در فـــكـــر ارتــقــاي وطـــن مــا هــرانــه بـــود

تــاريــخ را دوبــاره نــوشـــت از مسيـــر طـنــز

روشـــن چــراغ معـــرفــتـــش سا حــرانــه بـود

زنـگــار مكـــر و حــيـــله ز تـاريــخ مــــا زدود

شــلاق طــنـز و شعـــر تـــرش شادمـانـــه بــود

آثــار نــظــم و نـثــــر مـفــيـد ش گــواه اوســت

در راه عــشــق و مهـــر و وفــا دلــبــرانــه بـود

بــار سفـــر بـه بســت و بهــارانـه پــر كــشــيــد

پــرواز عــشــق صــبحــد مـش بـي كــرانــه بــو د

محمود كريمي نيا«كريما»

19 /1/92-كرج